ระดับ D· รากฐานทางวิทยาศาสตร์จากห้องปฏิบัติการและสัตว์ทดลองการศึกษาในห้องปฏิบัติการPubMed

Comparison of human abdominal subcutaneous versus omental preadipocyte differentiation in primary culture.

Shahparaki A., Grunder L., Sorisky A.

การศึกษาในห้องปฏิบัติการ ในกลุ่มตัวอย่าง 18 ราย เกี่ยวกับ เบาหวานชนิดที่ 2 ตีพิมพ์ในวารสาร Metabolism ปี 2002 — สรุปอัตโนมัติจากบทคัดย่อ PubMed

เปิดรายการอ่านของฉัน
ระดับ D· รากฐานทางวิทยาศาสตร์จากห้องปฏิบัติการและสัตว์ทดลองระดับหลักฐานของงานวิจัยนี้

หลักฐานจากการศึกษาในห้องปฏิบัติการและสัตว์ทดลอง เป็นรากฐานที่ช่วยให้เข้าใจกลไกและศักยภาพก่อนการศึกษาในมนุษย์ต่อไป

  • ระดับ A · หลักฐานทางคลินิกค่อนข้างแข็งแรง
  • ระดับ B · หลักฐานทางคลินิกที่กำลังเติบโตและมีสัญญาณเชิงบวก
  • ระดับ C · งานวิจัยในมนุษย์ระยะต้นที่กำลังสำรวจประโยชน์
  • ระดับ D · รากฐานทางวิทยาศาสตร์จากห้องปฏิบัติการและสัตว์ทดลอง
  • กำลังศึกษาเพิ่มเติม · หัวข้อใหม่ที่นักวิจัยกำลังสำรวจอย่างต่อเนื่อง
อ่านคำอธิบายระดับหลักฐาน A–D

ข้อมูลหน้านี้ดึงมาจากฐานข้อมูล PubMed โดยตรง คำอธิบายภาษาไทยเป็นสรุปอัตโนมัติจากข้อมูลบรรณานุกรมและบทคัดย่อ ไม่ใช่การแปลทั้งฉบับ และไม่ใช่คำแนะนำทางการแพทย์

ประเภทการศึกษา
การศึกษาในห้องปฏิบัติการ
วารสาร
Metabolism (2002)
ประเทศ
United States
จำนวนผู้เข้าร่วม (จากบทคัดย่อ)
18
แหล่งข้อมูล
PubMed
PMID
12200769
DOI
10.1053/meta.2002.34037

บทคัดย่อ (ต้นฉบับภาษาอังกฤษ)

Excess intra-abdominal fat is associated with a higher risk for type 2 diabetes mellitus and cardiovascular disease, yet little is known about what influences regional adipose tissue accumulation. Adipocytes arise from specialized fibroblast-like preadipocytes within the adipose tissue stromal-vascular compartment. The aim of our study was to determine if there are variations in preadipocyte differentiation between abdominal subcutaneous (SC) and omental (OM) preadipocytes. Abdominal SC and OM preadipocytes were isolated from adipose tissue obtained from 18 subjects (7 men, 11 women), undergoing elective abdominal surgery, by collagenase treatment and filtration/centrifugation. Preadipocytes were placed in culture and then differentiated for 3 weeks in a serum-free medium containing insulin, dexamethasone, isobutylmethylxanthine, and carbaprostacyclin. The cells were then harvested for measurement of cytosolic glycerol phosphate dehydrogenase (GPDH), a marker of terminal differentiation. Data are expressed as a differentiation index (DI), which was the log of the SC/OM ratio of GPDH values for each patient (calculated as 0 for an equivalent SC v OM responses). The mean DI for the group (n = 18) was 0.04, with a 95% confidence interval (CI) of -0.11 to 0.20. The mean DI for men was 0.07 (95% CI, -0.06 to 0.19), and that for women was 0.03 (95% CI, -0.21 to 0.27). This indicates

สิ่งที่งานวิจัยนี้ไม่ได้พิสูจน์

  • • งานวิจัยนี้ไม่ได้พิสูจน์ว่า SVF เป็นการรักษาที่ได้รับการรับรอง หรือใช้แทนการรักษามาตรฐานได้
  • • เป็นการศึกษาก่อนคลินิก ผลในสัตว์ทดลองหรือห้องปฏิบัติการไม่สามารถนำมาสรุปผลในมนุษย์ได้

ระดับหลักฐาน

หลักฐานจากการศึกษาในห้องปฏิบัติการและสัตว์ทดลอง เป็นรากฐานที่ช่วยให้เข้าใจกลไกและศักยภาพก่อนการศึกษาในมนุษย์ต่อไป

ดูวิธีจัดระดับหลักฐาน
AbdomenAdipocytesCell DifferentiationCells, CulturedCytosolFemaleGlycerolphosphate DehydrogenaseHumansMaleOmentum

ดูงานวิจัยทั้งหมดที่เกี่ยวข้อง

กรองห้องสมุดงานวิจัยด้วยชื่อเรื่อง ชื่อผู้เขียน หรือปีที่ตีพิมพ์ของงานวิจัยนี้

งานวิจัยที่เกี่ยวข้อง