Diabetic cardiomyopathy: from the pathophysiology of the cardiac myocytes to current diagnosis and management strategies

หลักฐานจากการศึกษาในห้องปฏิบัติการและสัตว์ทดลอง เป็นรากฐานที่ช่วยให้เข้าใจกลไกและศักยภาพก่อนการศึกษาในมนุษย์ต่อไป

• ระดับ A · หลักฐานทางคลินิกค่อนข้างแข็งแรง
• ระดับ B · หลักฐานทางคลินิกที่กำลังเติบโตและมีสัญญาณเชิงบวก
• ระดับ C · งานวิจัยในมนุษย์ระยะต้นที่กำลังสำรวจประโยชน์
• ระดับ D · รากฐานทางวิทยาศาสตร์จากห้องปฏิบัติการและสัตว์ทดลอง
• กำลังศึกษาเพิ่มเติม · หัวข้อใหม่ที่นักวิจัยกำลังสำรวจอย่างต่อเนื่อง

บทคัดย่อ (ต้นฉบับภาษาอังกฤษ)

Diabetic cardiomyopathy (DCM), although a distinct clinical entity, is also a part of the diabetic atherosclerosis process. It may be independent of the coexistence of ischemic heart disease, hypertension, or other macrovascular complications. Its pathological substrate is characterized by the presence of myocardial damage, reactive hypertrophy, and intermediary fibrosis, structural and functional changes of the small coronary vessels, disturbance of the management of the metabolic cardiovascular load, and cardiac autonomic neuropathy. These alterations make the diabetic heart susceptible to ischemia and less able to recover from an ischemic attack. Arterial hypertension frequently coexists with and exacerbates cardiac functioning, leading to the premature appearance of heart failure. Classical and newer echocardiographic methods are available for early diagnosis. Currently, there is no specific treatment for DCM; targeting its pathophysiological substrate by effective risk management protects the myocardium from further damage and has a recognized primary role in its prevention. Its pathophysiological substrate is also the objective for the new therapies and alternative remedies.

ระดับหลักฐาน

หลักฐานจากการศึกษาในห้องปฏิบัติการและสัตว์ทดลอง เป็นรากฐานที่ช่วยให้เข้าใจกลไกและศักยภาพก่อนการศึกษาในมนุษย์ต่อไป

ดูงานวิจัยทั้งหมดที่เกี่ยวข้อง

กรองห้องสมุดงานวิจัยด้วยชื่อเรื่อง ชื่อผู้เขียน หรือปีที่ตีพิมพ์ของงานวิจัยนี้