Different methods of synthesizing poly(glycerol sebacate) (PGS): A review

หลักฐานจากการศึกษาในห้องปฏิบัติการและสัตว์ทดลอง เป็นรากฐานที่ช่วยให้เข้าใจกลไกและศักยภาพก่อนการศึกษาในมนุษย์ต่อไป

• ระดับ A · หลักฐานทางคลินิกค่อนข้างแข็งแรง
• ระดับ B · หลักฐานทางคลินิกที่กำลังเติบโตและมีสัญญาณเชิงบวก
• ระดับ C · งานวิจัยในมนุษย์ระยะต้นที่กำลังสำรวจประโยชน์
• ระดับ D · รากฐานทางวิทยาศาสตร์จากห้องปฏิบัติการและสัตว์ทดลอง
• กำลังศึกษาเพิ่มเติม · หัวข้อใหม่ที่นักวิจัยกำลังสำรวจอย่างต่อเนื่อง

บทคัดย่อ (ต้นฉบับภาษาอังกฤษ)

Poly(glycerol sebacate) (PGS) is a biodegradable elastomer that has attracted increasing attention as a potential material for applications in biological tissue engineering. The conventional method of synthesis, first described in 2002, is based on the polycondensation of glycerol and sebacic acid, but it is a time-consuming and energy-intensive process. In recent years, new approaches for producing PGS, PGS blends, and PGS copolymers have been reported to not only reduce the time and energy required to obtain the final material but also to adjust the properties and processability of the PGS-based materials based on the desired applications. This review compiles more than 20 years of PGS synthesis reports, reported inconsistencies, and proposed alternatives to more rapidly produce PGS polymer structures or PGS derivatives with tailor-made properties. Synthesis conditions such as temperature, reaction time, reagent ratio, atmosphere, catalysts, microwave-assisted synthesis, and PGS modifications (urethane and acrylate groups, blends, and copolymers) were revisited to present and discuss the diverse alternatives to produce and adapt PGS.

ระดับหลักฐาน

หลักฐานจากการศึกษาในห้องปฏิบัติการและสัตว์ทดลอง เป็นรากฐานที่ช่วยให้เข้าใจกลไกและศักยภาพก่อนการศึกษาในมนุษย์ต่อไป

ดูงานวิจัยทั้งหมดที่เกี่ยวข้อง

กรองห้องสมุดงานวิจัยด้วยชื่อเรื่อง ชื่อผู้เขียน หรือปีที่ตีพิมพ์ของงานวิจัยนี้