Mechanistic Insights of BPA Alternatives on PPARγ Binding and the Consequence on Adipocyte Differentiation.
Flores Gomez D., Korpel N., Grimaldi M., Carivenc C., Balaguer P., Bourguet W.
การศึกษาในห้องปฏิบัติการ ตีพิมพ์ในวารสาร Environ Sci Technol ปี 2026 — สรุปอัตโนมัติจากบทคัดย่อ PubMed
หลักฐานจากการศึกษาในห้องปฏิบัติการและสัตว์ทดลอง เป็นรากฐานที่ช่วยให้เข้าใจกลไกและศักยภาพก่อนการศึกษาในมนุษย์ต่อไป
- ระดับ A · หลักฐานทางคลินิกค่อนข้างแข็งแรง
- ระดับ B · หลักฐานทางคลินิกที่กำลังเติบโตและมีสัญญาณเชิงบวก
- ระดับ C · งานวิจัยในมนุษย์ระยะต้นที่กำลังสำรวจประโยชน์
- ระดับ D · รากฐานทางวิทยาศาสตร์จากห้องปฏิบัติการและสัตว์ทดลอง
- กำลังศึกษาเพิ่มเติม · หัวข้อใหม่ที่นักวิจัยกำลังสำรวจอย่างต่อเนื่อง
ข้อมูลหน้านี้ดึงมาจากฐานข้อมูล PubMed โดยตรง คำอธิบายภาษาไทยเป็นสรุปอัตโนมัติจากข้อมูลบรรณานุกรมและบทคัดย่อ ไม่ใช่การแปลทั้งฉบับ และไม่ใช่คำแนะนำทางการแพทย์
- ประเภทการศึกษา
- การศึกษาในห้องปฏิบัติการ
- วารสาร
- Environ Sci Technol (2026)
- ประเทศ
- United States
- จำนวนผู้เข้าร่วม (จากบทคัดย่อ)
- —
- แหล่งข้อมูล
- PubMed
- PMID
- 41650247
- DOI
- 10.1021/acs.est.5c07043
บทคัดย่อ (ต้นฉบับภาษาอังกฤษ)
The obesity epidemic is increasingly linked to environmental factors like endocrine disrupting chemicals (EDCs). Bisphenol A (BPA), a known EDC, has been suspected to be linked to adiposity through activation of peroxisome proliferator activated receptor gamma (PPARγ), a key regulator of adipogenesis. Though many BPA alternatives have been introduced as substitutes, their effects on metabolic health remain unclear. This study aimed to investigate the mechanistic interactions of 11 BPA alternatives with PPARγ and their adipogenic potential. Using a PPARγ reporter assay, we assessed the binding affinity and activation potential of BPA alternatives, followed by X-ray crystallography of two potent activators, 4-benzyloxyphenyl 4-hydroxyphenyl sulfone (BPS4BE) and bisphenol PH (BPPH). Additionally, adipogenesis was assessed via a human mesenchymal stem cells (hMSCs) differentiation assay. Results revealed that the alternatives BPPH and BPS4BE potently activated PPARγ (BMD20 (μM): 0.23 and 0.34 respectively). Both significantly induced adipogenesis and a positive correlation was found between PPARγ activation and adipogenic differentiation. Crystallography revealed distinct binding modes for BPPH and BPS4BE compared to rosiglitazone, indicating partial agonism. These findings raise significant concerns about the safety of BPA alternatives and underscore the need for structure-based r
สิ่งที่งานวิจัยนี้ไม่ได้พิสูจน์
- • งานวิจัยนี้ไม่ได้พิสูจน์ว่า SVF เป็นการรักษาที่ได้รับการรับรอง หรือใช้แทนการรักษามาตรฐานได้
- • เป็นการศึกษาก่อนคลินิก ผลในสัตว์ทดลองหรือห้องปฏิบัติการไม่สามารถนำมาสรุปผลในมนุษย์ได้
ระดับหลักฐาน
หลักฐานจากการศึกษาในห้องปฏิบัติการและสัตว์ทดลอง เป็นรากฐานที่ช่วยให้เข้าใจกลไกและศักยภาพก่อนการศึกษาในมนุษย์ต่อไป
ดูวิธีจัดระดับหลักฐานดูงานวิจัยทั้งหมดที่เกี่ยวข้อง
กรองห้องสมุดงานวิจัยด้วยชื่อเรื่อง ชื่อผู้เขียน หรือปีที่ตีพิมพ์ของงานวิจัยนี้