Optimal Management of Partial Thickness Rotator Cuff Tears: Clinical Considerations and Practical Management

หลักฐานจากการศึกษาในห้องปฏิบัติการและสัตว์ทดลอง เป็นรากฐานที่ช่วยให้เข้าใจกลไกและศักยภาพก่อนการศึกษาในมนุษย์ต่อไป

• ระดับ A · หลักฐานทางคลินิกค่อนข้างแข็งแรง
• ระดับ B · หลักฐานทางคลินิกที่กำลังเติบโตและมีสัญญาณเชิงบวก
• ระดับ C · งานวิจัยในมนุษย์ระยะต้นที่กำลังสำรวจประโยชน์
• ระดับ D · รากฐานทางวิทยาศาสตร์จากห้องปฏิบัติการและสัตว์ทดลอง
• กำลังศึกษาเพิ่มเติม · หัวข้อใหม่ที่นักวิจัยกำลังสำรวจอย่างต่อเนื่อง

บทคัดย่อ (ต้นฉบับภาษาอังกฤษ)

Partial thickness rotator cuff tears have been diagnosed with increased frequency due to heightened awareness and an improvement in diagnostic modalities. When >50% of the tendon thickness has ruptured, intra-tendinous strain of the residual tendon increases. Surgery is generally confined to patients who have failed non-operative measures and have persistent symptoms. The rationale for repairing partial thickness tears lies in their limited self-healing capacity, and propensity to enlarge over time and progress to a full thickness defect. Although tear debridement and acromioplasty can improve pain and function, tear progression can occur, in addition to worse results being noted in bursal-sided defects. Several surgical strategies have been recommended but there is a lack of evidence to advocate one form of treatment over another. The aim of this narrative review is to discuss the treatment options for partial thickness tears of the rotator cuff.

ระดับหลักฐาน

หลักฐานจากการศึกษาในห้องปฏิบัติการและสัตว์ทดลอง เป็นรากฐานที่ช่วยให้เข้าใจกลไกและศักยภาพก่อนการศึกษาในมนุษย์ต่อไป

ดูงานวิจัยทั้งหมดที่เกี่ยวข้อง

กรองห้องสมุดงานวิจัยด้วยชื่อเรื่อง ชื่อผู้เขียน หรือปีที่ตีพิมพ์ของงานวิจัยนี้